ازشیر گذشتم ونمی خواهم اب.  بیرون بکشید تیر ازحلقومم        

بودی دوسه روز میهمان ما را .ناخورده غذای میزبان رفتی       

گل بودی ناگهان خزان گشتی . جان بودی . سوی ملک جان رفتی

                  شام رقیه بسحر رسیده                                           باب رقیه بسفر رسیده

                پدر فدای رخ نورانیت                                            سنگ جفا که زدبه پیشانیت

              ای گل خوشبوزدرختت که چید؟                                تیغ که رگهای گلویت برید؟

پرخون شده ان رخ که بدی ایت رحمان                        چون قرص قمرمنخسف از خاک بیابان

گفتا  دریغ  ای گل بستان  امیدم  از                            عمر تو اخر گل  امید نچیدم

گه  بوسه  زدم  لعل  لبت  گاه مکیدم                          اخرسخنی جان  گرامی نشنیدم

                                           تا انکه دهم تسلیت خاطر ناشاد

1.امام سجاد مادرش (شهر بانو)

2.علی اکبرمادرش( لیلی)

3.عبد الله

4.علی اصغرمادرش  (رباب)

5.سکینه مادرش ( رباب)

6. رقیه

ذکر مصیبت علی اکبر: بابا بیا که تیغ جفا ساخت کارمن

برگی نچیده گشت  خزان نوبهارمن قاتل تنم زخنجر کین

           پا ره پا ره کرد رحمی نکرد بر مزه اشکبارمن  تا بر

                        تنم بود رمقی برسرم بیا بنگر به وقت مرگ بر احوال زار                

من با با زپا فتادم  و جانم به لب رسید دست اجل گرفت زکف

اختیار من با با به همرهان ورفیقان من بگو شبهای جمعه

پا نکشداز مزار من-----------------------------------

هرکه دلش داغ مهر یار ندارد اوخبرازقلب داغدارندارد

گریه کنم زارزار ناله کنم های های داغ دلم یاعلی

شمارنداردشهره عشق است اگرچه شمع شب افروز

شمع چو من چشم اشکبار ندارد ناله نمیکردم اختیارم

اگربود لیک دلم تاب اختیار ندارد نیست گلی درچمن

خزان زده چون تو . چون تو گلی باغ روزگار  ندارد

زائر بارانیم آقا به دادم میرسی؟

بی پناهم خسته ام آقا بدادم میرسی؟

گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگیم.

ضامن چشمان آهوها  به دادم میرسی؟

من دخیل التماسم را به چشمت بسته ام.

هشتمین دردانه زهرا به دادم میرسی؟

یا امام رضا مدد .

قربون کبوترای حرمت امام رضا              قربون لطف وصفای کرمت امام رضا

اقا جون از راه دوری او مدم  چی                  میشه توهم منو نگاه کنی امام رضا

رضا رضا رضا رضا رضا رضا                   قریب القربا رضا معین ظعفا رضا معین  السطان 

دلمو گره زدم به پنجرت دارم                میام بامیدی که میام این گرها را واکنی